Twentyfour-seven

Vandaag is het 11 september, 'Nine-eleven' op z'n Engels. Een dag die voor altijd zal blijven herinneren aan die verschrikkelijke aanslagen in Amerika. Die dag veranderden de politieke, economische en militaire verhoudingen in de wereld. Onvoorstelbaar wat voor impact zo'n gebeurtenis heeft op de mensheid. Net als zovele van u weet ik nog precies waar ik was, wat ik deed en hoe ik reageerde op de beelden die vanuit New York binnen kwamen.

Op kantoor in Koudum, Zuidwest Friesland, werden wij gebeld door de echtgenoot van een collega. Of we de televisie ook aan hadden staan, was de vraag. Dat hadden we wel, maar zoals zo vaak stond

die op teletekst (beurskoersen), stond het geluid uit en keken we geen van allen naar de beeldbuis. Dus nee, we hadden geen idee wat er aan de hand was. Het telefoontje kwam nog voordat het tweede toestel het W.T.C. binnen was gevlogen. De rest van de middag hebben we vol ongeloof naar het beeldscherm zitten staren en kwam er van werken niet veel meer terecht.

Ieder jaar doet deze dag mij om de één of andere reden altijd even terugdenken EN vooruit kijken in de tijd. Hoe staan we er zoveel jaar later voor in de wereld en waar gaat dit heen? Vandaag is het 13 jaar geleden. Er is heel veel veranderd sindsdien. Helaas zijn die veranderingen niet positief te noemen. De Verenigde Staten van Amerika hebben direct na deze aanslagen aangegeven de daders te zullen straffen. We kennen nu allemaal de verhalen van Al Qaida, Osama Bin Laden, de Taliban en moslim fundamentalisten in het algemeen. De VS en daarmee ook de bondgenoten van dit immense land waren vanaf 9/11 definitief 'in staat van oorlog' met de radicale moslims waar dan ook ter wereld. Dat zal ben ik bang ook niet meer veranderen.

Anno 2014 weten we hoe de kwesties in Irak en Afghanistan zijn afgelopen. Hoe goed de intenties van het westen misschien ook zijn geweest, het uiteindelijke resultaat van de bemoeienissen is vele malen erger dan het in het verleden is geweest. Hoe harder de westerse wereld blaft, hoe groter en fanatieker de tegenstander lijkt te worden. Het is slechts een kwestie van tijd dat er weer aanslagen zullen worden gepleegd met een zelfde impact als 9/11. Ondanks de enorme beveiligingsmaatregelen op vliegvelden, bij bezienswaardigheden, sportevenementen en dergelijke. Op een dag in de (nabije) toekomst zullen we weer vol ongeloof naar de beeldbuis staren en zal er weer een datum in ons geheugen worden gegrift. Misschien wel 24 juli, dan noemen we het 'twentyfour-seven' want 'seven-twentyfour' bekt niet zo lekker....

Vitrages op halfzeven

Drie tot vier keer in de week maak ik 's avonds een flinke wandeling. Beetje in beweging blijven, is niet verkeerd voor mij. Op kantoor is een wandeling naar de printer of het koffie automaat zo ongeveer de enige beweging die ik krijg. Dus dan 's avonds maar even flink de pas er in. Noem het maar vechten tegen de kilo's, want als ik aan eten denk kom ik al aan....

Jaren lang keek ik vanuit mijn slaapkamer tegen de MTS aan

Gisteravond maakte ik weer eens een wandeling door de buurt waarin ik ben opgegroeid. Vroeger een gezellige arbeidersbuurt, gebouwd in de jaren zeventig. Ruime huurwoningen voor relatief een lage huur. Veel is nog hetzelfde gebleven. Eigenlijk is het nog steeds een arbeidersbuurt, alhoewel het de laatste jaren steeds meer op een volksbuurt is gaan lijken. Wat de verschillen zijn? Lastig aan te geven, maar ik zal een poging wagen.

Bij ons thuis werd altijd gezegd dat arbeiders een nette (voor)tuin hebben, de vitrages netjes in de plooi hebben hangen en achter huis koffie drinken. In een volksbuurt hangen de vitrages 'op halfzeven', is de (voor)tuin betegeld en zitten de bewoners in de voortuin bier te drinken. Ik heb het een beetje aangedikt natuurlijk, dat begrijpt u wel. En er is natuurlijk niets mis met een volksbuurt, maar zo werd er ongeveer naar andere bewoners van de prachtige stad gekeken. Wij waren arbeiders, wij hadden niets op met de 'rijke stinkerds' maar wilden ook niet zoals 'volkstypes' door het leven gaan.We hebben het hier over de jaren '70/'80.

Mijn vader werkte heel hard om ons een goed leven te bezorgen. Als onderhoudsmonteur van een metaalfabriek was hij vaak de hele week van huis. Werkweken van 50 uur of langer waren normaal, maar in de weekeinden was hij er voor ons. We hadden het gewoon goed. Dat besefte ik als kind nog niet, maar nu des te beter. Niet dat we alles maar kregen wat we maar wilden hebben, absoluut niet. Dat kon ook weer niet. Maar we konden wel naar een sportclub, we konden wel met schoolreisjes (zelfs naar London, Praag en Parijs op de HAVO en/of MEAO) en we kregen op z'n tijd ook wat geld toegestopt om op stap te gaan.

Later meer over die goeie oude tijd....

(H)onde(n)weer

Nederland is een echt kattenland, dat wisten jullie vast wel. De resultaten van dat wereldschokkende onderzoek zijn een paar weken terug bekend gemaakt. Via alle social media kanalen heeft u een wereldkaart met honden- en kattenlanden kunnen zien. Voor degene die het hebben gemist, heb ik de kaart hier nog even weergegeven.

Groene landen zijn kattenlanden

Nee, ik heb zelf geen kat. Maar hier in de buurt lopen er genoeg rond, dus er zal wel een kern van waarheid in zitten. Toch zie ik hier dagelijks meer honden dan katten. En nee, ik heb zelf ook geen hond. Ik woon namelijk zo ongeveer aan het begin van de grootste 'hondensnelweg' van de stad. Ik noem het Dogshit Avenue, alhoewel het slechts om een wandelpad gaat.

Op dat wandelpad zie je mij niet. Niet alleen heb ik het niet zo op honden staan, ook hoef ik niet zo nodig tussen de hondendrollen door te lopen. Want ondanks dat er veel mensen met een schepje en/of plastic zakje lopen, ruimt een groot deel van de hondenbezitters de uitwerpselen helaas niet op.

Wanneer het mooi zonnig weer is, dan is het natuurlijk geen straf om je hondje uit te laten. Maar als het 'hondenweer' is, dan weet ik niet of de baasjes het leuk vinden om een blokje te wandelen. Het lijkt mij in ieder geval geen pretje. Overigens heeft het slechte weer in werkelijkheid niets met honden te maken, wist u dat? In oud-Nederlands werd gesproken over 'ondeweer' wanneer het slecht weer was. De 'h' is er later aan toegevoegd, waardoor het 'hondeweer' en weer later 'hondenweer' werd! Kijk dat soort taalontwikkeling vind ik dan weer leuk....

In ieder geval is het vandaag zo nu en dan (h)onde(n)weer.....

Brief versturen onbetaalbaar

"PostNL wil prijs postzegel weer verhogen", las ik maandagavond op de website Nu.nl. Inderdaad, ik las het op internet. Niet in de krant, maar op het wereld wijde web. De krant is echt een achterhaald medium aan het worden. Die zitten ook in de hoek waar de klappen vallen, net zoals PostNL. Waar de kranten uit man en macht advertenties aan de man proberen te brengen, daar kan PostNL niet veel anders dan bezuinigen en het verhogen van de tarieven.

In 1962.... ƒ 0,30

Een postzegel kostte eind 2010 nog 44 cent, inmiddels is dat al opgelopen naar 64 cent. Een stijging van maar liefst 45% in drie jaar tijd. Maar nog altijd is dat niet voldoende om de dalende omzet een halt toe te roepen. Het is nog niet bekend hoeveel de stijging nu bedraagt, maar reken er maar op dat het rond de 70 eurocent uitkomt. Het lijkt me zinvol om nu alvast een flinke voorraad in te slaan. Over een jaar of drie kun je de zegels dan met een mooie winst doorverkopen. Een betere belegging bestaat er niet. Een daling van de prijs valt immers niet meer te verwachten.

Als het zo doorgaat is het over een jaar of tien niet meer te betalen om kaarten/brieven e.d. te versturen. Nou ja, voor zover iemand dat nog doet natuurlijk. Alle post komt tegenwoordig keurig binnen per email. Het versturen van kerstkaarten is voor velen ook al verleden tijd. Een bericht op Facebook of Twitter is de nieuwe standaard. Veel goedkoper! Tsja, we blijven Nederlanders hèh?!